donderdag 13 november 2014

SMART

Om te beginnen zal ik even wat opbiechten. Ik heb geen idee hoe het is om niet een situatie te doorzien, om niet alles te voelen, horen, zien, ruiken en aan te voelen. Ik doe wel heel erg mijn best om mij te verplaatsen in de wereld van een niet hoogbegaafd persoon maar eigenlijk heb ik geen benul. Wel heb ik geleerd mij aan te passen aan deze andere wereld en weet ik dat niet iedereen zo is en ik zelf de vertaalslag zal moeten maken.

Maar dat wist ik als kind niet! Prinses op de erwt? Ik voelde de naadjes van mijn t shirt echt (dus droeg ik hem binnenstebuiten) en ik onthield een vervelende opmerking van de juf maandenlang (even opbiechten, jarenlang want ik weet nu nog dat de juf van de derde klas, groep 5 nu, mij zei dat ik een prinses op de erwt was, geen idee waarom ze dat zei) en ik vond het zo vreselijk om iets niet goed te doen dat ik heel braaf leek (tot ik op de middelbare school het spijbelen uitvond).

Een verlegen, stil meisje.

Maar het is helemaal niet stil in mijn hoofd! Ik kan mezelf urenlang gezelschap houden met alles wat er in mijn hoofd rondgaat. Ik verveel me nooit, tenzij ik gewoon te moe ben om iets te gaan doen. Als ik zelf niets kan creëren, lees of bekijk ik wel iets dat een ander gecreëerd heeft. Never a dull moment en ik word geregeld heel erg moe van mezelf. En ik ben ook helemaal niet stil in de buitenwereld, tenzij ik het gevoel heb dat ik niet gehoord wordt of dat ik gewoon echt niets toe te voegen heb. Dan hou ik graag mijn mond. Dat deed ik op school ook en daar ging ik uiteindelijk gewoon mijn eigen gang.

En ik ben helemaal niet verlegen! Ik ben introvert :) Met de term verlegen kan ik helemaal niets. Als ik het gevoel heb geen verbinding te kunnen maken, trek ik mij terug. En ik kijk graag eerst de kat uit de boom. In een groep mensen doe ik dat graag, de kat uit de boom kijken om te zien of het veilig genoeg is om mezelf te kunnen zijn.

In een gesprek kan ik niet altijd mezelf helemaal laten zien. Ik associeer zo snel dat ik heel veel verbindingen ga leggen en echt hard moet werken om bij het gespreksonderwerp te blijven. Tenzij ik met een ander hoogbegaafd persoon praat, dan weten we meteen van elkaar dat we op dezelfde golflengte zitten en gewoon heen en weer kunnen springen, zo heerlijk! Dat zijn de ontmoetingen die mij energie geven, die mijn hersens laten spinnen. Als ik met iemand gepraat heb die mijn gedachten sprongen niet zal kunnen volgen, moet ik op twee sporen gaan nadenken en dat kost tijd. Mijn verwerkingssnelheid gaat dan omlaag :)  Niet erg maar soms wel frustrerend, dat je thuis pas alles slimme dingen bedenkt die je had kunnen zeggen!

Inmiddels heb ik met de vertaalslag leren leven. Voor hoogbegaafde kinderen is dit een heel karwij.
Voor hen is het normaal dat ze alles horen, zien, ruiken, proeven, voelen en intuïtief een situatie al heel snel doorhebben. Ze hebben een enorme gave, als ze ermee om leren gaan. Maar het is een last als je in een omgeving terecht komt waar je niet begrepen wordt, waar je niet gezien wordt, waar meteen gedacht wordt dat je autistisch bent (op zich niets mis mee maar dat ben je niet), dat je sociaal niet weerbaar bent. Terwijl jouw inzicht in sociale processen zo ver reikt, dat je er in een gewone klas met een gewone juf niets mee kunt en het eigenlijk tegen je werkt. Omdat je in jouw chaotische klas besluit om heel rustig te zijn omdat de juf het al zo zwaar heeft met al het geklier. Omdat je haar niet verteld hoe vervelend je iets vond, want dat is zo sneu voor haar, ze deed zo haar best. Omdat je denkt dat alle kinderen zich net zo vervelen als jij, dat hoort bij school. En dan, dan zak je weg, je wordt apathisch, krijgt thuis woedeaanvallen die tot aan het plafond gaan, je wilt wel dood want je zit elke dag uren lang in een omgeving die jou niet ziet. Een omgeving die slechts een afdruk van jou ziet.

Ik heb onze oudste op de reguliere school wel eens een middag ziek gemeld bij een invalster omdat hij de ochtend zo vreselijk vond, zo zielig voor haar dat ze zo gepest werd. Dat wilde hij niet nog een middag aanzien. Terwijl hij echt geen braaf jongetje is, heeft hij wel de compassie die veel volwassenen nooit ontwikkelen. Of is hij autistisch omdat hij niet tegen de drukte kan :) ? Mais non.

Alleen maar hoogbegaafde mensen in de wereld is verre van mijn ideaal. Van mij mag iedereen zijn wie hij is en vind ik diversiteit heerlijk. Voor mij is hoogbegaafdheid slechts een van de gaven waar je mee geboren kunt worden en waar je net zo goed als met andere gaven voor moet werken om er iets aan te hebben. Ik vind het heerlijk om te ontdekken hoe andere mensen denken, zijn, hun leven vormgeven. Voor mij een groot avontuur. Het enige dat ik hoop is om een  beetje begrip te kweken voor onze slimme kinderen die nog moeten leren leven met hun gave. Zij moeten nog leren de vertaalslag te maken. Om ze daarmee te helpen hoef je echt niet hoogbegaafd te zijn. Je moet ze alleen leren ZIEN. Dat is het enige dat ik vraag, zie mijn kind zoals hij is!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten